Adri in Congo - KINGANDU

Ik kan het haast niet geloven, maar het is een feit dat er nog maar enkele daagjes resten in Kingandu. Zaterdag vertrek ik dus richting Kikwit, maar toch even kort zeggen wat de komende 4 dagen nog inhouden. Ik heb de eer om aan de minst fijne zuster pc-lessen te geven, maar omdat ik toch zo blij ben, ben ik erin geslaagd om ook haar humeur en vriendelijkheid een wending te geven. Gisteren gewoon keihard met veel enthousiasme en positieve commentaren les gegeven. Ja, ze heeft het dan ook goed gedaan voor de eerste keer zo een computerbeest onder handen te nemen. Ze was helemaal opgetogen van mijn les en commentaren naar haar toe, ik ben bij deze helemaal gelukkig. Vandaag geef ik haar les met mijn handpop; “Viteske de slak”. Lesgeven moet plezant blijven, als ik er zelf ook maar plezier aan beleef. Buiten deze pc-lessen ben ik nog steeds bezig met een eindwerk te typen en als ontspanning maak ik wel vaker een wandeling om de gezondheid en de slanke lijn op pijl te houden. Niet vergeten dat er vanavond (dinsdag) een afscheidsfeestje is met de zusters, broeders en paters. Het mannelijk gedeelte van dit gezelschap kampt trouwens met een enorm drankprobleem en hoog aantal aandelen bij Primus. Ik vraag mij nog steeds af hoe ze het doen om van dat pisbier zo onnozel te worden, het is niet gemakkelijk vind ik persoonlijk. Er zal in elk geval weer ‘gesjanst’ worden vanavond, kijk al uit naar de taferelen. Volgens mij is er trouwens koppelvorming tussen het vrouwelijk en mannelijk gedeelte van de heilige dorpjes. Wetende dat de paters of broeders nooit alleen mogen rondwandelen, het zal wel zijn redenen hebben. Als dat feestje eens op zijn einde loopt en Adrat schaapjes gaat tellen, dan weet ik dat het de ochtend nadien tijd is om rustig de kamer op orde te zetten. Op de planning staat dan een laatste afhandeling van de klerenwas (Een emmer witte was staat er al 3 dagen te weken, het wordt nu ondergebracht bij de bruine was, ik geef het op) en het maken van de valiezen zal ook al een feit zijn. Zo snel? Jaja, donderdag is er nog een ‘formation’ voor de leerkrachten en een afscheidsetentje. Ook niet vergeten dat er eens veel bezoek kan langskomen om ‘gedag’ te zeggen, dus dat daar ook veel tijd naartoe zal gaan. Vrijdag trek ik mijn kuiskleedje aan om mijn zandbak uit mijn kamer te vegen, om nadien eens grondig te schrobben; opruimen en kuisen dus. En dan... even neerzetten en beseffen dat het voorbij is...

Vrijdag 14 april was al eerder aangekondigd als een speciale dag. Na twee maanden en half van heldendaden en na een onverwachts kadootje van mijnertwege aan Sarah en Nele, voelden ze zich wat onwennig. Ik begrijp ook niet waarom, in elk geval, enkele uren later stond er in de aanbieding een verwendag naar keuze voor mijzelf. Vandaag leek mij dus het ideale moment om mijn lichaam even uit handen te geven. Opgestaan na een niet zo lange nachtrust, maar toch fris genoeg om gelukkig daar het leven te huppelen. Aan de ontbijttafel werd mijn ‘boke’ door Nele gesmeerd en dat heeft bijgevolg dubbel zoveel gesmaakt. Na het schrobben van de tandjes met Colgate en een blitse tandenborstel, kreeg ik een Superheldcape om. Een echt Afrikaanse gele linnen cape (zeg nooit bedovertrek tegen Superheldcape!!), met een rode ‘S’ erop. Mooi zo, klaar om in mijn troon te gaan zitten die prachtig voorzien was van versgeplukte bloemetjes. De ‘sleffers’ uit en de voetjes, in een roze emmer met rozenblaadjes en water met ontsmettingsmiddel in. Omdat ik na al die tijd er wat verwilderd begon uit te zien, was het tijd voor het bijschaven van de wilde baardgroei. Met vrouwenscheerschuim en een professioneel ‘bic’scheermesje heeft Sarah zich eens goed laten gaan. Wat een resultaat, direct een koppel jaar jonger. Nele ontfermde zich ondertussen over mijn hoofd en een haarmassage + wasbeurt met ‘Head & Shoulders’ heeft mij een fris hoofdje bezorgd. Ik begon er toch al wat beter uit te zien, maar een handmassage met Niveacrème mocht zeker niet ontbreken. Even de nagels vijlen en in ontsmettingswater steken. Ik had mij nog nooit zo fris gevoeld in dit dorpje!! In tussentijd ben ik met Sarah en Nele nog naar het ziekenhuis gegaan en daar hebben we een rondleiding gekregen in de verschillende afdelingen. Ik had de situatie erger ingeschat, wat niet wil zeggen dat ik hier ooit verzorgd wil worden. Het comfort is ook niet alles en de verpleegsters zijn ook niet zo knap als in de Belgische ziekenhuizen. Verder geen spannende verhaaltjes over dit bezoek.En verder ging nadien verder... Op de middag vond ik dan, op mijn pad richting eetrefter, een reeks lieve briefjes waarin ik kort en krachtig werd omschreven. Het was een plezante en grappige tocht. Ik vond het fijn om zoveel terug te krijgen, Sarah en Nele hebben hun best gedaan. Groetjes, Superheld Adrat

Zondagochtend, het rustigste moment van heel de week, dat doet mij goed. De vijf meisjes zijn gisteren vertrokken naar Pay, maar ik ben hier gebleven door enkele technische problemen aan het lichamelijk welzijn. Zo een tweede keer Kinine nemen omwille van een malaria-opstoot kan pijn doen. Dinsdagavond ben ik mij geweldig slecht beginnen voelen en ik heb mij de volgende dag dan nog maar eens een bloedtest laten afnemen. Zoals verwacht terug wat last van malaria, de eerste keer was nog niet helemaal verwerkt blijkbaar. Geen probleem, ik kan er al aardig mee omspringen, beetje Kinine nemen, beetje doxycicline en dan gewoon doen alsof ik er niets van voel en wasje doen, kamer kuisen, al kadootjes inpakken die reeds gaan vertrekken naar Kinshasa, werken voor de school, wandeling maken in het zonnetje,... Dat heb ik dan toch 2 dagen volgehouden, maar vrijdagnacht heb ik zo goed als niet geslapen, zelfs zo erg dat ik gedroomd heb dat er een onweer was, maar dat was het helemaal niet bleek achteraf. Naar het schijnt nevenverschijnselen van de pillekes. Zo mottig als een geinfecteerde kip opgestaan en als ontbijt Kinine genomen. Ik er gans onderdoor, koppeke langst alle kant van de windstreken, behalve langst de goeie. Dag Pay, dag iedereen, Adri gaat dutje doen want gaat niet zo vlotjes. Uiteindelijk is het eens fijn om alleen te zijn, ik geniet er wel van, ondanks dat het ‘waggelgehalte’’ toeneemt zal een Afrikaanse duikeend in het paarseizoen. Vandaag, zondag, nog een dag alleen, dus ik profiteer ervan om wat door te werken voor het eindwerk, want dat is hier anders geen evidentie. Zoals er mensen een chocoverslaving hebben, zo zijn ze hier computerverslaafd aan het geraken. En nu ik alleen ben word ik wel nog extra verzorgd door de zusters, ik zal hier zeker niet sterven van de honger. Uiteindelijk begint het allemaal wat vreemd te voelen, het einde komt stilaan dichterbij. Binnen 13 dagen is het reeds zover, het vertrek naar Kikwit. Gisteren was ik mij aan het afvragen waarom ik zoveel aan thuis denk, waarom ik al stilletjes plannen heb, waarom ik stiekem aftel,... Maar ik denk dat ik het antwoord gevonden heb. Het is niet omdat ik het hier beu ben en dat het mij hier niet aanstaat, maar het is de heimwee, de nieuwsgierigheid, benieuwd naar het oude. Het kan ook tegenvallen en waarschijnlijk ga ik nog vaak zeggen: “was ik nu maar in Kingandu”, maar ik ben ook graag thuis denk ik. Nee, ik heb zeker geen spijt van deze ‘reis’, integendeel, ik heb er voor mijzelf al zeer veel aan gehad. Ik mag ook niet vergeten dat iedereen in België hetzelfde gebleven is en dat iedereen denkt dat ik hetzelfde ben, maar wat belangrijker is, is dat ik voor mijzelf weet wat ik eraan gehad heb. Langst een kant heb ik zin om mij terug in die dagelijkse routine te werpen, maar dan zou ik soms ook heel graag hier blijven. Maar zo een dubbel gevoel zal ik denk overal hebben waar ik naartoe ga. Er is steeds een positieve en negatieve kant aan de medaille. Het gaat raar zijn om het hier allemaal achter te laten en alles precies te laten vallen, terug te keren naar de luxe, naar de evidentie, naar die drukte,... De komende twee weken ga ik mij vooral nog bezighouden met mijn praktisch gedeelte van mijn eindwerk, alsook met didactische materialen voor de leerkachten afwerken en presenteren, om deze nadien mooi achter te laten en te hopen op functioneel, frequentueel en duurzaam gebruik. Vanaf 18 april zal het afscheid beginnen met etentjes en afscheidsdrinkjes, en ook niet vergeten om in te pakken, alles proper te maken, nog een laatste wandeling te maken, nog eens naar de sterrenhemel kijken,... En zaterdag 22 april is het dan zover; de jeep richting Kikwit, om vervolgens maandag het papieren vliegtuigje naar Kinshasa te nemen. In Kinshasa verblijf ik dan tot en met zaterdag, de stad een bezoekje brengen en mij in alle rust voorbereiden op het vertrek van zaterdag 29 april. Drie weken lijkt nog lang, maar het is voorbij vooraleer ik het goed beseft heb. Hoe dan ook, het vertrek zal met een dubbel gevoel zijn... PS: Dat berichtje, van 1 april, over mijn langer verblijf was een flauw virtueel mopje hoor, alhoewel ik het wel zou willen. Groetjes; Adrat

ter informatie wil ik bij deze even meegeven dat ik vanaf 21 april niet meer beschikbaar ben via rookwolkjes of mail. Vanaf 22 april begint namelijk de afvaart via de Congostroom richting thuishaven. 29 april zou ik dan omstreeks 19u45 veilig en wel moeten aankomen op Belgische bodem. Begin het al zeer spannend te vinden. Groetjes, Adrat (inventief met namen dat ze hier zijn...)

Ik heb hier lang over nagedacht, maar nu ben ik echt zeker. Ik zal nog een tijdje langer in Afrika verblijven. Het is veel te boeiend en alles heeft mij te sterk aangegrepen om binnen enkele weken reeds huiswaarts te trekken. Ik heb daarom besloten om zelfstandig verder te trekken, nieuwe culturen, andere gewoontes te ontdekken,... Er is zoveel meer dat ik op dit moment tegemoet wens te gaan. Nu ik in Congo ben ligt de kans voor het grijpen om verder te gaan waarmee ik bezig ben en nog niet te stoppen met een zeer boeiende en leerrijke weg. Wanneer ik dan juist terugkeer is mij nog onbekend, maar daar maak ik mij geen zorg van, het zal pas zijn als ik er mij echt klaar voor voel. Ik zou langst Kenia en Tanzania gaan, daar liggen nog enkele leerrijke momenten klaar die enkel zullen bijdragen tot alles wat ik tot nu toe al ervaren heb. Wat mijn school betreft; er zullen regelingen getroffen worden voor mijn eindstage/eindwerk, maar ik heb het ervoor over om een jaartje extra te doen. Mijn verdere reis zal meer bijdragen tot mijzelf, ik heb er nu nood aan en ik ga ervoor. Waar een wil is, is een weg!Vele groetjes, Adri

François aka le fou: Mentaal gestoord. Hij komt elke dag eten halen bij de zusters. Hij lacht altijd, maar daar blijft het dan ook bij. Een harde wereld, net als vele anderen.